En Òc sioplèt!





tornar als archius

En dela de la montanha

Blasi Pascal, lo filosofe, disiá al sègle XVII : « Vertat en deçà dels Pirenèus, error al delà ». Aquò vòl dire que, se aicí vos vòlon pas seguir sul camin que lor avètz causit, que vos dison qu’es pas lo bon, que cal prene una autra direccion, que vos enganatz, avètz pas forçadament tòrt, mas tot simplament que sètz pas del bon costat de la montanha. Per aver rason, per plan mostrar al monde d’en deçà que son eles que comprenon pas res, que son pas que de piòts perduts dins l’escurina, que se vòlon engatjar sus de vias que lor menaràn a la pèrda, que son en camin cap a la roina e a la catastròfa, que viran l’esquina al progrès, se volètz que regrèton de pas vos aver seguit e de vos aver mercejat, vos sufís de passar los Pirenèus : de l’autre costat las errors d’aicí son las vertats, coma ça ditz lo Pascal.

Çaquelà, pòt arribar que en delà dels Pirenèus reconegan pas tanpauc la vòstra vertat, que enlà tanben pensen que lo bon camin es pas lo que los ensenhatz e que refusen de vos i seguir, e que aquí tanben digús vos volga pas escotar.

La vòstra vertat se trapariá pas ni en deçà ni en delà dels Pirenèus. Lo sol endreit qu’i pòsque èsser es a la frontièra, sus la rega del partiment de las aigas.

Dins aquela situacion, se volètz totjorn pas cambiar d’idèia, se volètz pas partejar las errors d’en deçà o d’en delà vos demòra pas qu’una solucion. Coma los monjes estilites que passavan la vida en pregarias trinchats sus una colona o un portica, vos cal pausar sus un pic a la Jonquièra e meditar aquela vertat : dels dus costats dels Pirenèus, en deçà o al delà, i a pas que de colhas !