En Òc sioplèt!





tornar als archius

Al lop

Un còp èra, ditz un conte, un drollet, lo Peiròt, s’amusèt a cridar : « Al lop ! Al lop ! » per far córrer lo monde qu’arribèron ambe forcas e bastons per li portar ajuda e assisténcia. « E lo lop li demandèron ? - S’es escapat, es partit ... »

Aquò lo fasiá rire talament que i tornèt mai d’un còp. Dincas al jorn que se trapèt nas e nas ambe un lopàs. « Al lop ! Al lop ! cridèt. - Aquel puta de dròlle que nos vòl encara far córrer ! çò diguèron lo monde. » E digús lo venguèt pas secorrir e lo lopàs se l’emportèt.

Al l’endeman de l’aigat de Carcassona, ausiguèri que d’unes en cèrca de responsables de la gravitat del sinistre se planhián de la Meteò qu’anoncia, coma lo Pèiròt del conte, catastròfas qu’arriban pas, que plaçan en alerta irange, roja per de parpelhas d’agaça, e que lo monde creson pas pus quand es per de bon.

Çaquelà, quand arriba un auvari qu’èra pas anonciat o mal anonciat, son las repotegadas, los repoches, lo plags, los processes per negligéncia, deca professionala, incompeténcia dels sevicis e dels poders publics.

Mas quand la Meteò - que se pòt enganar, plan segur, - nos plaça en vigilància irange, roja, es pas pel plaser de nos far córrer e de ne rire, coma lo Peiròt del conte, mas per seguir lo principi « del per en cas » que se’n parlava pas a l’atge ferotge dels lops e que los responsables dels malastres èran d’aquel temps los pecats dels òmes menant la punicion divenca.